Vicieuze-cirkel-leeftijdsdiscriminatie

Discriminatie. Een onderwerp dat veel in het nieuws is. We hebben als samenleving nog flink wat stappen te zetten voordat we elkaar niet meer op afkomst, huidkleur, geslacht, levenswijze, normen en waarden en andere factoren beoordelen.

Discriminatie is elke week onderwerp van gesprek in mijn bedrijf. Leeftijdsdiscriminatie welteverstaan.

Er gaat geen week voorbij of iemand daagt me uit om mij uit te laten over hoe schandalig het is dat werkgevers vooroordelen hebben over 50-plussers. Hierbij wordt er van uitgegaan dat leeftijdsdiscriminatie dé reden is dat 50-plussers moeilijker een nieuwe vaan vinden. De vraag óf dat ook werkelijk zo is, wordt weinig gesteld. 

Ik noem dit vicieuze-cirkel-discriminatie. Dat we als samenleving besloten hebben dat 50-plussers op de arbeidsmarkt negatief beoordeeld worden, dit heel slecht vinden, maar het ook in stand houden door er eenzijdig over te blijven schrijven, praten en denken. 

Toen ik 50 Company in 2011 startte, was dat precies omdat ik deze vicieuze-cirkel-discriminatie wilde doorbreken. Negatief blijven praten over de kansen van 50-plussers op de arbeidsmarkt.... daar schiet niemand iets mee op. Waarmee ik natuurlijk niet ontken dat het soms hartstikke moeilijk is om na je 50e een nieuwe baan te vinden. De geboortedatum in het paspoort is alleen niet de oorzaak, alle generatiekenmerken die ermee gepaard gaan echter wel. 
De situatie van 50-plussers op de arbeidsmarkt is super complex en veelzijdig. Je kunt de schuld niet alleen aan vooroordelende werkgevers geven.

Zo kunnen het ontbreken van een duidelijke zoekrichting, een onduidelijk arbeidsmarktverhaal of het gebrek aan focus, motivatie of zelfvertrouwen een rol spelen. Of een onhandig cv, een niet realistische verwachting qua arbeidsvoorwaarden, te bescheiden solliciteren, het ontbreken van voldoende bijscholing of reactief solliciteren en hopen op wonderen. 

Natuurlijk zijn er werkgevers die oordelen op leeftijd. Ze baseren hun oordeel soms op eerdere ervaringen of op wat ze in de media krijgen voorgeschoteld (daarom werk ik niet mee aan vicieuze-cirkel-discriminatie). Maar vaker nog baseren deze werkgevers hun keuze op een goed doordachte strategie. Bijvoorbeeld omdat het bedrijf al aardig vergrijsd is en voor de continuïteit jongere mensen aangetrokken moeten worden. Of omdat ze op zoek zijn naar bepaalde competenties en kenmerken die bij de jongere generatie passen. Prima.

Het heeft geen zin om je boos te maken over deze werkgevers. Je kunt het maar beter op jezelf betrekken. En daar kun je druk genoeg mee zijn. 
Want waar ik geen werkgevers ga overtuigen, heb ik mijn handen vol aan 50+ werkzoekenden die zichzelf discrimineren. Zelf-destructieve-discriminatie zou je kunnen zeggen.
50-plussers die er van overtuigd zijn dat ze te oud zijn om een leuke baan te vinden. Die solliciteren met de handrem er op omdat 'ze toch wel op leeftijd afgewezen zullen worden'. Die elke afwijzing op leeftijd betrekken en stijgend maagzuur krijgen als ze moeten solliciteren bij een 30- recruiter (wat net zo goed leeftijdsdiscriminatie is). 

De afgelopen 10 jaar heb ik geleerd dat zelf-destructieve-discriminatie veel meer kwaads aanricht dan de vooroordelen van werkgevers. 
Wanneer jij aan een werkgever weet uit te leggen wat jij voor het bedrijf kunt betekenen, wat je competenties zijn, waarmee jij je onderscheidt van andere sollicitanten, wat je unieke propositie is, waar je drive vandaan komt en de passie hier vanaf spat, dan zul je merken dat leeftijd vaak een non-issue is. 

Laat je niet in een 50+ hoekje drukken, maar wees trots op de jaren ervaring die je hebt. De meeste werkgevers weten deze ervaring echt wel te waarderen. Als werkgevers echt niet op 50-plussers zaten te wachten, dan was ik ook iets anders gaan doen. 

Aan het geboortedatum in je paspoort kun (en hoef!) je niets meer veranderen, maar aan je skills als sollicitant wel. En dat is het goede nieuws. Het is op te lossen als we dit met zijn allen écht willen. Zoals met zoveel dingen....

Naar het overzicht