Ontlabelen

Margot plofte in de stoel voor de webcam.
'Ik weet het niet meer hoor, Anne-Marije, in alle onheilsstatistieken staat de evenementenbranche bovenaan als branche waar de hardste klappen zijn gevallen door de coronamaatregelen. Hoe kan ik als evenementenplanner nou ooit een nieuwe baan vinden?'

Niet. Een baan als evenementenplanner, ik denk dat dat er even niet inzit. Ooit wel, verwacht ik. Maar niet op korte termijn.
En Margot wilde wel graag op korte termijn een nieuwe baan. 
Net zoals Jim, Evert, Nicoline, Francien en Peter. Maar geen van hen kan of wil terug in dezelfde baan als die ze voor het laatst gehad hebben. 
Kan niet, omdat deze banen er niet zijn, vanwege coronamaatregelen of vanwege verdergaande automatisering. 
Of willen niet, omdat ze in een andere levensfase terecht zijn gekomen en de baan niet meer past bij hun idealen, normen, waarden of kijk op de wereld.

Als je 50-plussers aan een nieuwe baan helpt, dan heb je geen coronacrisis nodig om mensen te helpen het roer volledig om te gooien.
Nu moeten er meer mensen noodgedwongen van koers wijzigen, maar ik ontmoet al 10 jaar lang mensen die geen mogelijkheden meer zien of hebben in het werkgebied waar ze uit komen.

Niet The Big C(orona)in haar eentje is verantwoordelijk voor de veranderende arbeidsmarkt. Globalisering, robotisering, automatisering, technologische ontwikkelingen, maatschappelijke- en demografische ontwikkelingen leiden er al jaren toe dat zo'n 25% van de beroepen die wij nu kennen op korte termijn verdwenen zal zijn.

Deze week gaan de kinderen weer naar school. Als ik zo'n schoolklas binnenkijk, dan zie ik de toekomst. Ik weet namelijk dat 60% van de kinderen daar straks als eerste baan een baan zal hebben, die wij nu nog niet kennen. Omdat deze baan nog moet ontstaan door de tijd.

Als ik naar mijn kandidaten kijk, dan zie ik net zo goed de toekomst. Ik weet dat zij op precies diezelfde arbeidsmarkt actief zijn als die kinderen en dat misschien ook wel 60% van hen straks een totaal nieuw soort baan uitoefent. 

Mijn kandidaten zijn zich daar zelf niet altijd van bewust. 'Die nieuwe banen zijn toch voor de jeugd die net van school komt?' 
Nee, die nieuwe banen zijn dé banen waar we het met z'n allen mee moeten (mogen!) doen. Ik hoop dan ook dat het niet alleen de kinderen zijn die deze week weer naar school gaan....

Margot gaat het voorlopig even niet maken als evenementenplanner. We besloten te gaan 'ontlabelen', een van de redenen waarom loopbaantrajecten bij 50 Company een succes zijn.

Margot en ik haalden het label 'evenementenplanner' van haar af. We zoomden in op haar kennis, vaardigheden, eigenschappen, drijfveren, ambitie, visie en toegevoegde waarde. Er kwam een pallet aan zaken naar voren waar Margot goed in is. Plannen, organiseren, verschillende belangen samenbrengen, oog voor detail, stressbestendigheid, en nog veel meer. 
We brainstormden verder over de mogelijkheden die Margot hiermee heeft op de arbeidsmarkt van vandaag. 

Vandaag schrijft Margot zich in als zelfstandig virtual assistent. Ze heeft al een aantal klanten die ze vanuit haar eigen huis gaat helpen met administratieve en organisatorische ondersteuning. 

'De kick van evenementen ga ik wel even missen', zegt Margot, 'maar feitelijk komt 90% van mijn talent terug in deze nieuwe rol en kan ik hiermee prima deze crisis door.' 
Margot is ontlabeld.

Loopbaanadviseurs die droombanen beloven, moeten lekker blijven dromen. De arbeidsmarkt en individuele loopbanen gaan niet altijd over rozen. Soms moet je roeien met de riemen die je hebt en je aanpassen aan de tijdsgeest van dat moment. De tering naar de nering zetten, zeggen ze dan. 

Door middel van 'ontlabelen' (vind je niet terug in de Dikke van Dale, ik heb het zelf bedacht) lukt het mij om voor vrijwel elke kandidaat een passende en realistische nieuwe mogelijkheid op de arbeidsmarkt te vinden. 

Wil je ook ontlabelen? Stuur me een mailtje terug, dan gaan we binnenkort aan de slag.

Fijne week! 

Naar het overzicht